Hatzfeld w opublikowanych wcześniej w Polsce książkach "Strategia antylop" (2009) i "Nagość życia" (2011) spisał świadectwa nielicznych ocalałych Tutsi. W "Sezonie maczet" zwraca się do mieszkających na skraju bagien sprawców rzezi. Udaje mu się zdobyć zaufanie dziesięciu Hutu odsiadujących kary więzienia za udział w ludobójstwie. Są wśród nich rolnicy, były wojskowy, nauczyciel. Wiosną 1994 roku stali się bezlitosnymi katami swoich sąsiadów, członków tej samej drużyny piłkarskiej, ludzi, z którymi chodzili na niedzielne msze, przyjaciół. Nie próbują się usprawiedliwiać, pomniejszać swojej odpowiedzialności. Opowiadają szczerze, starając się po czasie zrozumieć sytuację, która ich przerosła. Jak stwierdza jeden z nich: Trudno jest nas osądzić, gdyż to, co robiliśmy, przekracza granice ludzkiej wyobraźni.

Hatzfeld zauważa, że ludobójstwo w Rwandzie miało bardzo szczególny charakter, który wiąże się z faktem, że odbywało się na wsi a sprawcami byli rolnicy.