Lekko fruniemy przez wokalne popisy legendy soulu lat 80., Bobby’ego Womacka i rapera Mos Defa oraz postpunkowca Marka E. Smitha i docieramy do jednego z najlepszych momentów tej płyty, utworu "Some Kind Of Nature", na którym głucho recytujący proekologiczne frazy Lou Reed spotyka się z Damonem Albarnem snującym niebiańskim falsetem nostalgiczny refren.

Avantpopowe, elektroniczne i hiphopowe miesza się w jeden wysokooktanowy koktajl, po którym już niewiele albumów supergrup będzie nas cieszyć tak samo. Nie tylko dlatego że Damon Albarn i jego goście wysoko ustawili muzyczną poprzeczkę. "Plastic Beach", prócz tego, że prezentuje hip-hop na miarę XXI wieku, jest także wielką próbą podsumowania współczesności we wszystkich jej aspektach: pełną uników, zgrabną i w 100 procentach zrecyklingowaną z tego, co było. Ale innej muzyki już nie mamy, tak samo jak kultury - zdaje się mówić Albarn. Ze zderzenia kultury z naturą obie wychodzą połamane jak ludzkość. "Wszystko, czym jesteśmy, to gwiazdy", śpiewa wokalista. Trudno o bardziej znaczące zakończenie tego świetnego albumu.